Η δημόσια συζήτηση που άνοιξε με αφορμή την ανάρτηση του δημάρχου Νέας Σμύρνης Γιώργου Κουτελάκη για τη χρηματοδότηση του Κλειστού Γυμναστηρίου Αρτάκης από την Περιφέρεια Αττικής λέει, στην πραγματικότητα, πολύ περισσότερα για όσους επιμένουν να βλέπουν την πολιτική με όρους παλαιού διχασμού, παρά για το ίδιο το έργο. Γιατί στο τέλος της ημέρας, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν ένας δήμαρχος ευχαρίστησε έναν περιφερειάρχη. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν στη χώρα αυτή επιτρέπεται ακόμη η θεσμική συνεργασία χωρίς να βαφτίζεται ύποπτη.
Στη Νέα Σμύρνη δεν μιλάμε για ένα μικρό, δευτερεύον έργο. Μιλάμε για την ολοκλήρωση ενός εμβληματικού αθλητικού έργου, που για χρόνια είχε μείνει πίσω, είχε μπλέξει σε καθυστερήσεις και είχε ταυτιστεί με μια αίσθηση στασιμότητας. Το νέο Κλειστό Γυμναστήριο Αρτάκης, ένα υπερσύγχρονο βιοκλιματικό αθλητικό κέντρο 3.500 θέσεων, που αναπτύσσεται σε τέσσερα υπόγεια και δύο ισόγεια επίπεδα, δεν αφορά ούτε το προσωπικό προφίλ του ενός ούτε την επικοινωνιακή ανάγκη του άλλου. Αφορά πρώτα και πάνω απ’ όλα τη Νέα Σμύρνη και τους ανθρώπους της.
Το ζητούμενο είναι το αποτέλεσμα
Με χρηματοδότηση 23 εκατ. ευρώ από την Περιφέρεια Αττικής και με χρονικό ορίζοντα ολοκλήρωσης έως το τέλος του 2027, το έργο αποκτά πλέον ουσιαστική προοπτική. Αυτό είναι το γεγονός. Και το γεγονός αυτό δεν μπορεί να υποβαθμιστεί από τη γνωστή μικροπολιτική σχολαστικότητα όσων ψάχνουν πίσω από κάθε δημόσια αναγνώριση μια κρυφή ατζέντα, μια ύποπτη σύμπλευση ή μια δήθεν ιδεολογική μετάλλαξη.
Αλήθεια, από πότε έγινε πρόβλημα ένας δήμαρχος να αναγνωρίζει τη συμβολή ενός περιφερειάρχη, όταν αυτή η συμβολή μεταφράζεται σε χρηματοδότηση, εκκίνηση εργασιών και ορατό αποτέλεσμα; Από πότε η στοιχειώδης πολιτική ευπρέπεια και η θεσμική ευχαριστία αντιμετωπίζονται περίπου ως πολιτικό παράπτωμα; Και τελικά τι ακριβώς ζητάμε από την αυτοδιοίκηση; Να συγκρούεται διαρκώς για να ικανοποιείται το κομματικό ακροατήριο ή να συνεργάζεται για να προχωρούν οι πόλεις;
Η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή. Ο Γιώργος Κουτελάκης έκανε αυτό που οφείλει να κάνει κάθε σοβαρός αυτοδιοικητικός: έβαλε μπροστά το συμφέρον της πόλης του. Και ο Νίκος Χαρδαλιάς, από την πλευρά του, έκανε αυτό που περιμένουν οι πολίτες από έναν περιφερειάρχη: στήριξε ένα μεγάλο τοπικό έργο με ουσιαστική χρηματοδότηση. Αυτή είναι η ουσία. Όλα τα υπόλοιπα είναι υλικό για κομματικά αντανακλαστικά μιας άλλης εποχής.
Ούτε γαλάζια ούτε πράσινα καφενεία
Υπάρχει κάτι βαθιά παρωχημένο στην κριτική που επιχειρεί να παρουσιάσει την καλή συνεργασία δύο αιρετών ως σχεδόν αφύσικη. Σαν να είμαστε ακόμη στις δεκαετίες όπου η δημόσια ζωή χωριζόταν σε «δικούς μας» και «δικούς τους», σε γαλάζια και πράσινα καφενεία, σε τοπικές αντιπαλότητες χωρίς τέλος, την ώρα που οι πόλεις έμεναν στάσιμες και οι πολίτες πλήρωναν το κόστος.
Η αυτοδιοίκηση, όμως, δεν μπορεί να λειτουργεί έτσι. Δεν είναι πεδίο για ιδεολογικές αναπαραστάσεις ούτε για κομματικά πείσματα. Είναι ο κατεξοχήν χώρος όπου η συνεννόηση δεν είναι απλώς επιθυμητή, αλλά απολύτως αναγκαία. Όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό, είτε δεν έχει αντιληφθεί πώς λειτουργούν οι θεσμοί είτε επιλέγει συνειδητά να επενδύει στην τοξικότητα.
Είναι μάλιστα εντυπωσιακό ότι στην Ελλάδα συμβαίνει συχνά το εξής παράδοξο: από τη μία πλευρά απαιτούμε από τους πολιτικούς να αφήνουν στην άκρη τις διαφορές τους και να συνεργάζονται για το καλό του τόπου. Από την άλλη, όταν αυτό συμβαίνει στην πράξη, ειδικά σε επίπεδο αυτοδιοίκησης, σπεύδουμε να το λοιδορήσουμε, να το υπονομεύσουμε ή να το ερμηνεύσουμε ως προϊόν συναλλαγής. Πρόκειται για μια βαθιά αντιφατική στάση, που τελικά υπονομεύει την ίδια την προοπτική των έργων.
Στην περίπτωση της Νέας Σμύρνης, το ζητούμενο θα έπρεπε να είναι ένα: να ολοκληρωθεί το Κλειστό Αρτάκης και να αποκτήσει η πόλη μια σύγχρονη αθλητική υποδομή αντάξια της ιστορίας και της δυναμικής της. Όλα τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα. Και, σε πολλές περιπτώσεις, είναι και κουραστικά.
Η κοινωνία κοιτάζει μπροστά
Όσο για τον θόρυβο των social media, ας μην παριστάνουμε ότι ανακαλύψαμε τώρα τη φύση τους. Τα σχόλια των δικτύων είναι, πολλές φορές, ο φυσικός χώρος έκφρασης μιας μόνιμης γκρίνιας, ενός εύκολου σαρκασμού και μιας ανάγκης ορισμένων να σχολιάζουν τα πάντα χωρίς μέτρο και χωρίς ουσία. Αυτό δεν σημαίνει ότι η κοινωνία ταυτίζεται με αυτή την εικόνα. Το αντίθετο μάλιστα.
Η πραγματική κοινωνία συνήθως είναι πιο ώριμη από τον ψηφιακό της θόρυβο. Βλέπει ένα έργο που προχωρά. Βλέπει μια πόλη που μπορεί να αποκτήσει μια μεγάλη αθλητική υποδομή. Βλέπει δύο αιρετούς που, αντί να αναλώνονται σε κοκορομαχίες, συνεννοούνται. Και σε τελική ανάλυση, αυτό είναι που μετράει.
Γιατί οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται τόσο για τις μικρές διαδικτυακές εμμονές όσων μένουν κολλημένοι στο χθες. Ενδιαφέρονται για το αν η καθημερινότητά τους βελτιώνεται, για το αν τα παιδιά τους θα έχουν καλύτερους χώρους άθλησης, για το αν η πόλη τους αποκτά υποδομές με διάρκεια και αξία. Εκεί κρίνεται η πολιτική, όχι στα πικρόχολα σχόλια και στις πρόχειρες ειρωνείες.
Το Κλειστό Γυμναστήριο Αρτάκης, εφόσον ολοκληρωθεί όπως έχει προγραμματιστεί, θα είναι ένα έργο με σαφές αποτύπωμα για τη Νέα Σμύρνη και συνολικά για τον Νότιο Τομέα. Και αυτό είναι που θα μείνει. Όχι ποιος ενοχλήθηκε από μια ευχαριστήρια ανάρτηση, όχι ποιος επέλεξε να δει κομματικά σήματα εκεί όπου υπάρχουν θεσμικές συνεργασίες, όχι ποιος νοσταλγεί ακόμη εποχές διχασμού.
Στο τέλος, η πολιτική κρίνεται από κάτι πολύ απλό: αν αφήνει πίσω της έργο. Και όταν ένα έργο προχωρά μέσα από συνεργασία, τότε η συνεργασία αυτή δεν πρέπει να δαιμονοποιείται. Πρέπει να αναγνωρίζεται ως αυτό που είναι: μια ώριμη, χρήσιμη και απολύτως αναγκαία στάση ευθύνης.
Αν κάποιοι δυσκολεύονται ακόμη να το αποδεχθούν, ίσως το πρόβλημα να μην είναι ούτε ο Κουτελάκης ούτε ο Χαρδαλιάς. Ίσως το πρόβλημα να είναι ότι ορισμένοι δεν μπορούν να καταλάβουν πως η υπερκομματικότητα, ειδικά στην αυτοδιοίκηση, δεν είναι αδυναμία. Είναι προϋπόθεση προόδου.
Εκδότης nstimes.gr
